28 JULI 2024 13°
Zeelucht en Zeewind, dat is goed slapen. Vanochtend op bed mijn vertrouwde schaaltje yoghurt aangereikt gekregen en english thee with an egg.
En dan dat uitzicht….Ik zucht maar weer eens diep. Van vreugde wel te verstaan. Dat je dit mag beleven, ik ben een bevoorrecht mens.
Om 10 uur zijn we gaan wandelen naar Smoo Cave. Een kleine wandeling vanaf de camping en dan een trap with very high steps naar beneden. Ik had het gevoel dat de grotten onder de doorgaande weg lagen.
De 15 meter hoge zee grot is van kalksteen en vindt je net buiten Durness. Binnen een “indrukwekkende” waterval die zo’n 25 meter de grot in valt. Als je de grot in wandelt vind je prachtige kleuren groene begroeiing op het kalksteen. Mogelijk is dat deze grot gebruikt is als schuilplaats voor Vikingen. Rondom de baai liggen meer grotten maar die zie je amper en daar kan je ook verder niet in.
De beroemde dichter Robert Burns beschreef de grot als een “hymne aan de onderwaterwereld”.
De lokale overheid heeft deze grot gekocht en beheert nu de toeristische attractie. Met de toegangsgelden wordt in de wintertijd onderzoek en boringen in de grot gedaan.
Als we met het bootje mee willen kost het voor ons drieën £20 maar als de baas van het geld erbij komt is het £35,- Het vaartochtje in de grot stelt eigenlijk niets voor. Onze bootsman vertelt midden op het water dat hij gaat eten en vraagt naar onze lunchpakketten. “It’s a two days journey” zegt hij. Vervolgens gooit hij uit zijn broodzakje iets in het water en we zien de piranha’s springen. Dus vingers binnenboord houden is het devies.
We bewonderen de waterval ☹ drup drup drup. Een klein straaltje water valt vanuit het licht in de grot maar dit kan zomaar een heuse waterval zijn. Geen idee maar het is een leuk verhaal. We worden overgeheveld vanuit de boot naar een andere vertelkunstenaar, ik schat zo’n 16 jaar oud, die hevig geeuwend ons e.e.a. verteld in werkelijk onverstaanbaar binnensmonds Schots over de miljoenen jaren oude grot en het zoete water. Doordat er hier en daar een elektrisch lampje is aan gebracht zie je wat kleur op de rotsen maar als dat er niet zou zijn is er totaal geen kleur. Ik begrijp uit het gemompel van de jongen dat hij nog het verschil uitlegt tussen hang’stalac’tieten en stalagmieten, maar verder is er geen touw aan vast te knopen. Vervolgens mogen we weer oversteken in het bootje en denken we dat het er bijna op zit. Maar nee, een meisje staat ons dan op te wachten en verteld ons nog over de boringen die in de grot in de winter worden gedaan. Er zit binnenin nog een grote kamer en er worden steeds opnieuw dingen ontdekt.
Ruwenshelo was blij dat hij buiten de brug weer over en de trap op mocht. De witte helm op zijn hoofd had hij nog wel mee willen nemen maar verder vond hij het echt TE spannend.
Na de lunch is het rust. Wat achter de laptop zitten, lezen, een nieuwe camping boeken en gewoon over de zee staren. Ruwenshelo zit op zijn zetel in de auto en dat geeft ons “a little bit space”.
En… omdat het zondag is eten we allemaal een stukje shortcake bij de thee.
p.s. Ik weet niet of jullie de website van Aart al hebben ontdekt maar die heeft uiteraard veel mooie foto’s van onze reis en zijn verhaal erbij. Hierbij alsnog de link. https://deknikker.com
