25 JULI 2024 18°
Zonder Schanulleke een dagje rijden, alsof we dat niet genoeg doen. Nadat Ruwenshelo de vaat had gedaan waren we op tijd weg vanochtend en reden richting John o’ Groats. De naam van dit dorp komt van de Hollander Jan de Groot die in 1496 het recht op een veerdienst had gekregen tussen Schotland en de Orkney eilanden.
Maar voor we naar deze, tot toerisme verworden nederzetting reden gingen we eerst rechtsaf naar Duncansby Head. Daar staat een vuurtoren uit 1924. Niet zo bijzonder. Wat wel bijzonder is zijn de Duncansby Stacks. Kliffen die uit de zee oprijzen en waarop allerlei vogels nestelen. De weg er naar toe is grasland met…..schapenpoep en konijnenkeutels.
We hadden een miniscuul kleine hoop om papegaaiduikers tegen te komen en laat ik er nu 1 ontdekken. Eéntje, wat zielig in z’n uppie. Zo kijkt hij ook. Ze hebben van die komische koppies die ook zo treurig kunnen kijken.
Daarna voor de toeristische fun naar John de Groot. Ruwenshelo happy. Er staat ook een wegwijzer waar natuurlijk iedereen bij op de foto moet. Vervolgens ging er een tiener op z’n doedelzak spelen en het plaatje was compleet. SCHOTLAND! In toerismeformaat.
We kochten nog 3 kaarten die…..o ja, waar zijn ze…..nu nog geschreven moeten worden en stamps. Sorry, die verkochten ze niet. In de shop aan the other site of the street. Ik naar de andere kant. Sorry love, die verkopen we hier niet….near the harbour. En daar ging ik weer. Tjonge jonge!!
Vervolgens zijn we naar Dunnet Head gereden. En dat….lieve lezers, is dus echt het noordelijkste puntje van het vasteland. Een prachtig bouwwerk om de vuurtoren heen waarbij je je helemaal kunt voorstellen hoe het kan spoken als in de winter de wind om te toren giert.
We hebben er eerst geluncht en in het zonnetje van het uitzicht genoten waarbij inbegrepen de in legging en topje gestoken dikbebilde jonge meiden die even voor onze neus gingen staan. Soms moet je hier werkelijk je ogen even dicht knijpen. Dan krijg je zo’n Coronation Street gevoel.
Toen we naar het uitzichtpunt wilden lopen kwam er een oude Eend(citroën) aangescheurd die recht voor het Dunned Headbord ging staan. Een Nederlander die 20 jaar geleden met dezelfde Eend een foto had gemaakt en het nu opnieuw wilde doen. De Eend zag er nog goed uit…..
Terug wilde Ruwenshelo nog een ijsje kopen bij een kar die daar al die tijd al stond zonder klanten. Het was geen weer volgens de goede man en het begon juist even te regenen.
Op de camping kwam de Nederlandse Eribafan die hier ook geparkeerd staat met zijn kleine Puck een kijkje nemen bij onze Eriba. Die van hem is twee jaar ouder maar al die tijd in de familie. Zijn opa had hem gekocht voor 10.000 gulden. Kan je nagaan 50 jaar terug want een geld dat is geweest.
Vanavond na het eten nog samen langs de rivier gewandeld naar de Old city of Wick. Sombere huizen maar er gaat ook wel een oudheid van uit. Terug langs de kermis die weer voluit herrie produceerde maar die bezocht werd door anderhalve man en een paardentand. Gelukkig was het om half negen weer stil.
