8 augustus 2024 16°
Vanochtend schijnt om 6.00 a.m de zon en wil Aart er alleen op uit. Hij gaat aankleden en naar het toilet en ontdekt dan dat de poort pas om 7.00 a.m. open mag. Dus er zit niets anders op dan te wachten voor hem. Ik suf nog even door met in mijn achterhoofd de afspraak dat ik lekker ga uitslapen.
We hadden gisteravond alle spullen van Ruwenshelo al opgeladen en bij hem onder zijn voortentje geschoven zodat hij mij om half 8 (wanneer zijn schermtijd weer ingaat) niet wakker hoeft te maken.
Aart vertrekt om 7.00 a.m. richting Reeuwijkse plassen met zon en wolken voor een fotosessie. Kwart over 7 gaat de caravan open. “Oma, ik ga even plassen” KREUN “Waar is opa naar toe?”
Goed, ik ga er maar uit. Ruwenshelo gaat weer terug met de planning er maar een pyamadag van te maken. (Waarom hij wel?) en ik ga wentelteefjes voor hem bakken waarvoor ik hem even later roep. Geen ….”ha lekker oma” maar wel een foto bij zijn eindeloze foto’s van deze vakantie en dat is ook een complimentje.
Als dit opgeruimd is zet ik de tafel klaar en kook een paar eieren voor wanneer Aart terug komt en kunnen we samen ontbijten. …….(Aart houdt niet van wentelteefjes)…… Dan ga ik Arran uitlaten.
Als ik terug kom is er nog geen Aart maar wel een paar berichtjes met “het regent hier”.
Kwart voor 11 ontbijten we. En het wordt ook hier snel zwaar bewolkt. Ook al regent het, toch gaan we samen in de loop van de middag naar Bellingham en blijft Lo alleen in de caravan. Hij heeft immers een pyamadag.!
Erg leuk dorpje en als we voor een winkel staat te kijken spreekt een gentleman ons aan. De winkel is dicht because it’s thursday en that’s halfday! Het duurt een paar tellen voor ik het begrijp. Oh, ja, dat hadden wij vroeger ook op dinsdag middag de winkels gesloten. We maken een praatje. Uit de buurt van Rotterdam???? O ja, hij was de hele wereld over gereist maar hier was hij geboren. There on the corner en now I live up there on poop, waarbij hij zijn neus in de lucht steekt. Wat een geweldige man. Hij is al in his eighties, zijn vrouw leeft nog en hij gaat binnenkort voor de zoveelste keer on a cruise naar IJsland.
“En in dat kerkje daar bovenop daar ben ik gedoopt. Je moet er echt gaan kijken want het is een heel bijzonder kerkje. Het heeft a stone roof. Do you no why? When God comes with His fire the roof cannot burn.
Als we uitgelachen zijn vertel ik van de ronde kerk in Krimpen aan den IJssel die zo rond gebouwd is zodat de duivel niet om een hoekje kan kijken.
Dit zijn van die geweldige ontmoetingen.
We gaan inderdaad in het kerkje kijken dat open blijkt te zijn. Naast het kerkje ligt een soort van zerk waarnaast dit verhaal staat.
Deze steen markeert de laatste rustplaats van één van Bellinghams meest beruchte personages maar niemand weet wie hij was. Volgens de legende belde een marskramer bij de eenzame Lee Hall aan en vroeg of hij zijn grote roedel daar mocht achterlaten. Later zwoer de bediende, Alice genaamd, dat ze de roedel zag bewegen en waarschuwde een andere bediende die Edward heette, die het vervolgens met zijn donderbus beschoten had. Het bloed stroomde en binnenin lag een dode man, met een zilveren fluitje om zijn nek. Die nacht blies Edward op het fluitje en een bende mannen naderden de zaal, maar werden opgewacht door een hagel van lood van de bedienden die in een hinderlaag lagen. De overvallers verspreiden zich en lieten alleen hun onbekende achter.
Als we weer bij de camping zijn is het gestopt met zachtjes regenen en dat blijft het doen tot ver in de avond.
