23 juli 2024 17°
Stralende start van de dag. Even mezelf knijpen, we zitten toch echt wel in Schotland met zijn dagelijkse regenverwachting? !!!
Aart Arran en ik gaan aan de wandel en laten Ruwenshelo bij de caravan. Als we later terug komen zit hij nog in dezelfde houding, kromme nek boven zijn scherm.
We lopen naar Golspie, halen brood en thee en vervolgen onze weg richting de zee. Over zacht gras, waartussen de ronde keien je soms doen zwikken, langs wuivend gras en koren met rechts de Noordzee met zijn zilte geuren lopen we in alle stilte voort. Alleen wat meeuwen roepen ons met hun schrille geluid toe. Na een paar mijl zien we links een prachtig huis met wat verderop een torentje. Al gauw worden het meer torentjes en wanen we ons in de start van een Disneyfilm. Er hoeft wat ons betreft alleen wat vuurwerk achter ontstoken te worden en het plaatje is compleet.
We zijn niet bij de hoofdingang maar aan de zeekant bij Dunrobin Castle aangekomen. Vanaf hier een prachtig beeld op het nog bewoonde kasteel. De mensen die we in de tuinen zien lopen trekken steeds aan het hek en vragen zich vast af hoe wij daar gekomen zijn. Dit prachtige bouwwerk is al 700 jaar bewoond door de graven en gravinnen van Sutherland. In 1915 is het 19de eeuwse interieur door brand verwoest maar weer opnieuw ingericht. Toch is het nog 7 jaar lang een jongensinternaat geweest. Zal vast niet goedkoop zijn geweest om je kind daar te krijgen.
De terugweg duurde langer dan we verwachten en we waren dan ook best versleten. Na een koffie en wat rust konden we aan ons English breakfast beginnen……alhoewel…..Het was al één uur geweest en dat is helemaal niet erg want zo’n ontbijt in de vroege ochtend valt me denk ik erg zwaar op de maag. Het was nu al een flinke hap.
Na een rustige middag zijn we met z’n drieen naar het dorp gelopen om de postbus te zoeken zodat we een aantal belangrijke kaarten kunnen posten en om naar de Library te gaan die om 6.00 p.m. open ging. Wifi….yeah!!! Als dat lukt…. en ja dat lukt!!! Een kleine gezellige bibliotheek met 1 heer en 3 dames van de Poems-club! En terwijl wij daar ieder een code kregen die voor ons op een briefje werd geschreven lazen de dames daar elkaar gedichten voor die ze hadden uitgekozen van Robert Burns. Er kwam zelfs nog een nieuw lid binnen waar ze erg blij mee waren.
Ruwenshelo mocht bellen met zijn zus maar hij vroeg eerst of hij nu een filmpje op Netflix mocht kijken. Ik had het “NEE” nog maar amper uit mijn mond of er stonden al twee mensen naast ons die zeiden “We heard he asked for Netflix but that is not allowed”. Nou, dat mag ook in de Nederlandse bibliotheken niet.
Kwart over 7 werd alles afgesloten en stonden we weer buiten met een aantal verhalen in snelstreinvaart gepost. Super. Bibliotheken in de rest van het land, Here we come!
